The President of the Ordo Iuris Institute introduces the concept of "constitutionalism of continuity" — a doctrine premised on the idea that Poland's constitutional tradition is rooted in the coronation of Bolesław the Brave and encompasses successive forms of Polish statehood: Piast-era Poland, the Polish-Lithuanian Commonwealth, and the constitutions of the Second Polish Republic. His point of departure is the preamble to the 1997 Constitution of the Republic of Poland, which explicitly references "the best traditions of the First and Second Republics."
Kwaśniewski draws an analogy between Polish constitutionalism of continuity and American originalism, arguing that just as originalism serves as a response to progressivism in the United States, constitutionalism of continuity can serve as Poland's answer to voluntarism and attempts to revise the constitutional order while bypassing democratic procedures. He emphasizes that where the constitution does not provide a definitive resolution, constitutional tradition should govern — in matters such as immigration, sovereignty, the relationship between domestic and international law, and judicial reform.
The address concludes with a call to develop the doctrine of constitutionalism of continuity as a safeguard against the voluntarism threatening the foundations of the constitutional order. Kwaśniewski announces that the Ordo Iuris Institute will undertake research and scholarship initiatives in this area, invoking the words of Cardinal Stefan Wyszyński, who compared the nation to an ancient oak tree whose roots must never be torn out.
Prezes Zarządu i współzałożyciel Instytutu Ordo Iuris, Przewodniczący Rady Fundacji. Twórca Centrum Interwencji Procesowej Instytutu. Adwokat i partner zarządzający w Kancelarii Parchimowicz & Kwaśniewski (zał. 2008). Absolwent Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, stypendysta na Uniwersytecie Kopenhaskim (międzynarodowe prawo handlowe, prawo konstytucyjne porównawcze), ukończył kursy organizowane przez Centrum Etyki i Kultury Uniwersytetu Notre Dame oraz Katolicki Uniwersytet Leuven. Posiada wieloletnie doświadczenie w postępowaniach cywilnych i karnych z zakresu ochrony praw i wolności obywatelskich, praw rodziny oraz praw dziecka. W swojej praktyce doradza krajowym i międzynarodowym stowarzyszeniom, fundacjom, spółdzielniom oraz organizacjom przedsiębiorców. Reprezentował obywateli i organizacje społeczeństwa obywatelskiego w wielu precedensowych sprawach przed sądami i trybunałami krajowymi oraz międzynarodowymi, uczestniczył w konsultacjach na zaproszenie organów międzynarodowych, takich jak Komisja Wenecka czy Biuro Instytucji Demokratycznych i Praw Człowieka OBWE. Z jego wsparcia korzystało wiele tworzących się organizacji społecznych i członkowskich zabierających głos w debacie publicznej w obszarze praw człowieka. W 2016 r. był zastępcą przedstawiciela Komitetu Inicjatywy Ustawodawczej „Stop Aborcji”. Powoływany do rad doradczych czterech ministrów sprawiedliwości, w tym do Rady ds. Strategii Modernizacji Obszaru Sprawiedliwości w Polsce oraz Rady Ochrony Autonomii i Życia Rodzinnego. Członek i sekretarz rządowej Rady Monitorującej Przeciwdziałanie Przemocy w Rodzinie III i IV kadencji od 2017 r. W marcu 2019 r. powołany przez Konferencję Episkopatu Polski do Rady Fundacji Bona Fama. Członek International Association of Genocide Scholars (od 2017 r.), International Bar Association (m.in. Komisja Litygacji, Komisja Arbitrażowa, Komisja Zbrodni Wojennych) oraz IBA Human Rights Institute. Autor analiz i raportów, w tym publikacji prezentującej założenia naprawy państwa: Polska. Reaktywacja. 10 filarów naprawy państwa: odpowiedź na kryzys narodowy (2023–2025). Regularnie wymieniany jest jako jeden z najbardziej wpływowych polskich prawników. Przez „Politico” zaliczony do „28 najpotężniejszych ludzi Europy w 2021 roku”.

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-ShareAlike 4.0 International License.