Czy wolność religii zasługuje na ochronę prawnokarną? Wobec postulatów uchylenia art. 196 kodeksu karnego

Esej analizuje spór wokół postulatu uchylenia art. 196 kodeksu karnego, penalizującego obrazę uczuć religijnych. Autor wskazuje, że współczesny świat – mimo przekonań o jego sekularyzacji – nadal doświadcza prześladowań religijnych, a także narastającej wrogości wobec chrześcijan w Polsce. W tym kontekście propozycje depenalizacji obrazy uczuć religijnych pojawiają się w debacie publicznej, często uzasadniane wolnością słowa i postulatem świeckości państwa.

Autor argumentuje, że wolność sumienia i religii ma fundamentalny charakter, wywodzący się z godności człowieka, oraz obejmuje zarówno wewnętrzną sferę przekonań, jak i ich publiczne uzewnętrznianie. Ochrona uczuć religijnych jest elementem tej wolności, co potwierdza orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego oraz standardy prawa międzynarodowego. Choć wolność słowa może wchodzić w kolizję z ochroną religii, jej ograniczenia są dopuszczalne, jeśli służą ochronie praw innych osób i porządku publicznego.

W dalszej części autor wskazuje na rosnącą liczbę aktów wrogości wobec chrześcijan oraz argumentuje, że zniesienie sankcji karnych za obrazę uczuć religijnych mogłoby pogłębić to zjawisko. Depenalizacja byłaby – jego zdaniem – nie tylko obniżeniem standardu ochrony wolności religijnej, ale także sygnałem przyzwolenia na agresję i naruszenia godności wierzących. W konkluzji autor uznaje utrzymanie prawnokarnej ochrony za konieczne dla zapewnienia ładu społecznego i realnej ochrony praw człowieka.