Obecny stan prawny w Polsce: ustawa o planowaniu rodziny i jej wykładnia

Rozdział dokonuje wykładni Ustawy z 7 stycznia 1993 r. o planowaniu rodziny, ochronie płodu ludzkiego i warunkach dopuszczalności przerywania ciąży, głównego aktu chroniącego życie dziecka poczętego w Polsce. Aborcja jest dopuszczalna, gdy ciąża zagraża życiu lub zdrowiu kobiety, albo gdy zachodzi uzasadnione podejrzenie, że jest wynikiem czynu zabronionego – wtedy do 12. tygodnia.

Odwołując się do literatury i orzecznictwa TK, rozdział wykazuje, że jedynym wyjątkiem od ochrony prawa do życia jest jego kolizja z takim samym prawem innej osoby, a polskie prawo nie zna pojęcia „prawa do aborcji". Analizie poddano sankcje karne za aborcję, zjawisko turystyki aborcyjnej oraz karnoprawną ochronę dziecka, które przeżyło aborcję.

Praktyki obserwowane w Europie i na świecie sugerują, że dziecko może zostać zabite po urodzeniu bez konsekwencji dla wykonującego aborcję; wyjątki ustawowe nigdy nie mają zastosowania po urodzeniu dziecka.