Rozdział 1. Wyrwać człowieka ze świata absurdu. O zadaniach filozofii wobec wyzwań nihilizmu i autodestrukcji

Rozdział ukazuje, w jaki sposób zmiany w rozumieniu człowieka i jego natury doprowadziły do powstania zjawiska nihilizmu, na którego tle zrodził się hedonizm, prowadzący do poczucia bezsensowności życia, a w konsekwencji — do eutanazji. Eutanazja jest następstwem hedonizmu współczesnych społeczeństw. Przybiera różne formy: od prymitywnego konsumpcjonizmu, nasycania zmysłów, po bardziej wyrafinowane praktyki samorealizacji, lecz ma jedno podłoże — brak respektu dla natury ludzkiej, która wyznaczała człowiekowi cel transcendentny. O ile dobrze funkcjonujący rozum odczytuje realny świat i stara się uzgodnić z nim własne działanie, o tyle w wypadku rozumu pozbawionego prawości, rozumu wypaczonego, mamy do czynienia z dostosowaniem (czy raczej jego próbą) realnego świata do pragnień człowieka. Przez „miłość" („pomoc") obrońca eutanazji rozumie zatem zespół subiektywnych pragnień, które nie liczą się z realnym światem. Współczesny człowiek boi się tego, co rzeczywiste. Boi się w takim stopniu, że nie nad wszystkim panuje, że nie ma władzy nad wszystkim, iż uciekając od rzeczywistości i od śmierci — gotów jest popełnić samobójstwo.